Vandaag deel ik mijn tweede verhaal over ‘the making of’ August de Vos en Suusje Eekhoorn.
In deel één deelde ik hoe ik voor het eerst begon met het tekenen van mijn twee boekpersonages August en Suus en hoe ze zich ontwikkelden tot de personages die ze nu zijn. Maar het duurde nog even voordat dat ook daadwerkelijk gebeurde, want eerst gingen ze nog op reis. Of nou ja, eigenlijk was dat alleen August de Vos.
Over een vosje gemaakt van draad
Na de feestdagen van 2015 kreeg ik het ineens heel erg druk met andere projecten, en belandden August en Suus even op een laag pitje. Ik was ze natuurlijk niet vergeten, maar bijna een jaar lang gebeurde er niet veel meer dan af en toe een schets of schilderijtje tussen de projecten door.
Maar toen deed mijn jongere (en net zo creatieve) zusje ByMireille iets superliefs voor me.
In 2016 zou ik voor het eerst solo exposeren op het grote B2B evenement Surtex in New York, en ze had ter verrassing een schattige mini versie van August voor me gehaakt. Hij werd prompt mijn mascotte en ging met me mee naar New York. Het was best fijn om hem bij me te hebben, want ik ben niet zo van het verre reizen maken. Het was of ik een vriendje bij me had dat me herinnerde aan thuis.
Toen ik in 2018 nóg een keer naar Surtex ging (dit keer om me bij mijn nieuwe agent Jennifer Nelson Artists te voegen), nam ik de gehaakte August voor een tweede keer mee. Wat dat betreft heeft hij nog best wat kilometers afgelegd. Maar helaas, er gebeurde iets ergs. Ik ben August namelijk verloren. Hij is vermoedelijk in het American Museum of Natural History uit het borstzakje van mijn jas gevallen. Ik ben tevergeefs nog terug gegaan en heb naar hem gevraagd bij de afdeling Lost & Found, maar helaas. Hij was echt kwijt.
Stiekem hoop ik nog steeds dat hij misschien door een kindje is gevonden die vriendjes met hem is geworden en hem daarna heeft meegenomen naar huis. Maar het is toch wel een beetje jammer allemaal.
Gelukkig heb ik nog wel veel foto’s van hem.
Het prentenboek met August en Suus kwam trouwens nog niet goed op gang.
Ik had ondertussen wel al een verhaal geschreven met schetsen, en stuurde deze naar mijn agent die het concept zou pitchen bij Amerikaanse kinderboek uitgeverijen. Gek genoeg verwachtte ik er zelf nog niet veel van. Het verhaal voelde eigenlijk nog niet goed en ik had het misschien een beetje afgeraffeld door drukte. De personages waren interessant en leuk om te tekenen, maar het verhaal zelf was het gewoon nog niet, al waren er toen wel al wat raakvlakken met het uiteindelijke boek ‘Help! Een verrassing’.
Maar ik had mezelf erg gelimiteerd door me vast te klampen aan de huidige winterkleding en sneeuwlandschappen waarin ik August en Suus eerder al getekend had. En het duurde een tijdje voor ik dat los kon laten.
August en Suus tellen weer af.
Omdat ik ze niet zomaar uit mijn hoofd kon zetten besloot ik ze op een andere manier terug te laten komen.
Voor ik het wist was het alweer december (2017) en omdat de kerst countdown van het vorige jaar zo leuk en succesvol was geweest (ik verkocht namelijk een aantal van de ontwerpen), besloot ik het concept nog een keer te herhalen. Het was tegelijkertijd het perfecte excuus om mijn twee vertrouwde bosdieren weer in de sneeuw te tekenen.
Ik merkte al snel dat ze (naast een subtiele stijlverandering) bij elke nieuwe illustratie die ik maakte steeds meer karakter begonnen te krijgen. Met name Suusje’s speelse en ondeugende trekjes kwamen langzaam maar zeker aan het licht.
Een wollige versie van August
Nu had ik August al zo vaak geschilderd dat ik hem ook graag weer in 3D wilde zien. (Ik had de gehaakte versie immers verloren).
Haken was voor mij geen optie. Ik raak met twee banen de tel al kwijt omdat ik zo snel ben afgeleid. Maar toen bedacht ik me dat ik wel wilde kijken of ik hem misschien kon naaldvilten. Dat had ik nooit eerder gedaan, maar ik kocht wat wol en een naaldvilt en een mat en ging gewoon maar wat prikken en kijken of het wat werd. Ik had geen idee wat ik deed en heb er destijds ook geen tutorial bij gepakt. Ik leer soms liever door te blunderen en te proberen en ontdekte dat ik het verrassend leuk vond om te doen. Mijn mams had zelfs nog wat extra kleurtjes wol voor me en al snel had ik een echte August de Vos van vilt dat een beetje kon poseren omdat ik er een klunzig geraamte van metaaldraad in had geknutseld.
(Pro: zijn armen en benen konden bewegen, Con: zijn hoofd vliegt er wel eens af, maar dat terzijde). 😅
Vier jaar later (het is nu 2022), werk ik opnieuw aan een naaldviltproject waar ik vast nog wat meer over zal vertellen.
Op dit moment ben ik een schattige kleine versie van Suusje Eekhoorn aan het maken! Ze is in vergelijking al een stuk verder gevorderd dan het August poppetje van mijn eerste naaldviltpogingen. Ze heeft bijvoorbeeld piepkleine handjes met kleine buigzame vingers! Een echte verbetering ten opzichte van mijn eerste probeersels.
Als ze straks klaar is, ga ik ook nog een nieuwe versie van August maken. Beiden in de stijl van mijn prentenboek.
Ik kan niet wachten om ze samen te zien.
Als je nieuwsgierig bent, kun je alvast wat van de voortgang van het naaldviltproject volgen in de ‘stories’ van AugustenSuus op Instagram.
Tot dusver deel 2 van mijn verhaal over August en Suus
veel liefs,
